از یک درخواست تا محصولی که می‌شود از آن استفاده کرد

یک کار اصلی را انتخاب کن

برای نسخهٔ اول، یک کاربر و یک نیاز را مشخص کن. مثلاً در یک ابزار برنامه‌ریزی، مسیر اصلی می‌تواند افزودن کار، تعیین زمان و دیدن برنامهٔ روز باشد. داشبورد، اعلان و امکانات فرعی زمانی ارزش دارند که این مسیر درست کار کند.

شرح کار را با یک مثال واقعی تمام کن: «کاربر باید بتواند جلسهٔ فردا را ثبت کند، ساعتش را تغییر بدهد و بعد از باز کردن دوبارهٔ صفحه آن را ببیند.» این مثال از عبارت کلی «کامل و حرفه‌ای» قابل بررسی‌تر است.

نمونه را از دادهٔ واقعی جدا کن

اگر هنوز حساب، پرداخت یا ذخیره‌سازی وصل نیست، رابط باید آن را روشن نشان بدهد. دادهٔ نمونه برای سنجیدن چیدمان مفید است، اما نباید باعث شود تصور کنی مسیری که هنوز ساخته نشده آماده است.

برای دادهٔ واقعی، نام ستون‌ها و چند نمونهٔ بی‌خطر آماده کن. تصمیم بگیر چه اطلاعاتی ضروری‌اند و چه اطلاعاتی اصلاً نباید جمع شوند.

با سه وضعیت بررسی کن

هر صفحه را با حالت معمول، خالی و ناموفق امتحان کن. فهرست بدون نتیجه چه می‌گوید؟ اگر درخواست قطع شود کاربر چه کاری می‌تواند بکند؟ اگر ورودی ناقص باشد خطا کجا دیده می‌شود؟

بعد همان مسیر را روی یک صفحهٔ باریک باز کن. دکمه‌ای که در دسکتاپ دیده می‌شود ممکن است روی موبایل زیر یک نوار ثابت پنهان شود.

انتشار را یک مرحلهٔ مستقل بدان

پیش‌نمایش، نشانی عمومی و اتصال دامنه سه چیز متفاوت‌اند. پس از انتشار هم لینک عمومی را در یک پنجرهٔ جدا باز کن و تصاویر، لینک‌ها و مسیر اصلی را بررسی کن. نسخهٔ قبلی را بشناس تا اگر ایرادی پیدا شد راه برگشت داشته باشی.

یک مثال قبل و بعد

این مثال آموزشی را با ورودی واقعی خودت جایگزین کن. هدف، روشن‌کردن چیزی است که باید تحویل بگیری.

یک تمرین برای امروز

یک بازدیدکنندهٔ تازه را تصور کن که توضیح تو را نشنیده است. آیا از عنوان می‌فهمد چه چیزی ارائه می‌کنی؟ آیا دکمهٔ اصلی نتیجهٔ مشخصی دارد؟ مسیر او را از ابتدا تا پایان اجرا کن. بعد همان مسیر را در آدرس عمومی امتحان کن. اگر فرم داده را جایی نمی‌فرستد، آن را فعال معرفی نکن؛ ظاهر و اتصال دو مسئلهٔ جدا هستند.